Nu het einde toch wel erg dichtbij komt moet ik natuurlijk wel een soort van epiloog schrijven. Maar weet niet zo goed waar ik moet beginnen, noch eindigen. Ik had veel dingen en doelen in gedachten toen ik op "ontwikkelingsreis" wilde. Varieerde van echte on-egoistische hulp willen bieden, iets goeds willen doen, mijn werkloosheidstijd opvullen, cv boosten, Engels blijven onderhouden, tot mezelf testen (dat zijn nog maar een paar dingen van de lijst). India niet bewust gekozen. Zuid-Afrika, Vietnam, Laos, Cambodja daar had ik het liefst heen gewild. India was in veel opzichten gewoon handiger, veiliger voor "meisjes" zoals ik en makkelijker realiseerbaar (Met dank aan Jeannette). Maar voor de arme kindjes in andere landen had het niks uitgemaakt. Ze zijn overal even arm, even ondervoed, even arm opgeleid, onder even zulke slechte omstandigheden, hygiene en omgeving. En met mijn er EVEN mee bemoeien heb ik naar mijn idee toch niet veel bereikt. Hun Engels is niet drastisch verbetert , en zelfs hun zingen is niet helemaal zo uit de verf gekomen zoals ik ik dat wilde. Ik heb het erg moeilijk gehad met dat ik persoonlijk weinig praktisch resultaat kon zien en voelen van mijn eigen bijdrage, maar ben doorgegaan, soms omdat ik het mezelf oplegde, soms omdat ik het toch gewoon leuk vond om de kindjes te zien spelen, eten krijgen. Ze zijn gewoon van hun slechte omstandigheden verlost van 16u tot 19u, terwijl ze les krijgen van de liefste leraren. De beste kinderen van de overkoepelende school kwamen uiteindelijk stuk voor stuk van het Kushi Project en da’s toch wel leuk. En de reactie van de kinderen zelf maakt het gewoon allemaal waard. Ook de afval op straat, het achteruitstellen (zacht gezegd) van de vrouwen, en behandeling van dieren kan me uiteindelijk niet van mijn lach beroven die ik heb als ik aan alle kinderen denk. Want een land van tegenstellingen is het hier absoluut. Rijke mensen – arme mensen, hoe jongens behandelt worden -  hoe meisjes behandelt worden, de schoonheid van de natuur – de ongelooflijke onhygienische, en horizonvervuilende bergen van afval en plas en poep in de straten. De Ganges wordt vereerd, maar tegelijkertijd wordt er van alles ingegooid, in gevist (mag nml. niet) en van allemal onheilige dingen mee gedaan. De Ganges is verschrikkelijk mooi, maar heel heel vies. Ook hier aan het begin in de bergen. Terwijl mensen geld uitgeven aan verlichting en healing staat er een rij van een hele dag bij het governmenthospital. Een spiritueel centrum? Ik ben toch eerder geneigd het te zien als goeie commercie van de Indiase bevolking. Pas vanaf de Beatles werd het gezien en besproken en bevolkt. Een koe wordt behandelt als heilige, een vrouw als een stuk vuil, de straten als toilet, afvalbult en voedselverschaffing, een ezel gezien als een vrachtwagen, een hond als boxbal, buitenlanders als geldfontein. Je zou dus wel zo zachtjes aan kunnen zeggen dat ik een haat-liefde verhouding heb opgebouwd met dit land. Mijn berg (huisje op heuvel) was nml. weer het tegenovergestelde van al de drukte en vervuiling. Rust, ruimte, natuur, gezelligheid. Die liefde geldt vooral voor de schoolkindjes, de mensen met wie ik gewerkt en een band mee heb opgebouwd, de hond van mijn huisbaas, voor Madelien en Maria, Sunita en Sachin (maar met namen heeft een lezer niet veel waarschijnlijk) en de natuur die echt ongelooflijk is.

Nu ik in Delhi ben, mis ik het echt verschrikkelijk. En toch is Delhi  hartstikke gaaf, vet en cool. Wel erg warm, maar nu in de avond is de warme wind onbeschrijflijk lekker op je huid en door je haar. Weer zin om naar huis te gaan, zien hoe mijn kindjes thuis zijn gegroeid, of de kerstboom die we vorig jaar in de tuin hebben gezet het gehaald heeft, of de buurvrouw nog aan het verbouwen is, of Toes nog leeft, of Oma deze maanden heeft overleeft, de nieuwe auto (tja sorry, blijf toch mezelf), hoeveel Jan en Sjan zijn afgevallen of aangekomen nu ik er niet was, en met Sos over van allemaal dingen te kletsten. Maar wil eigenlijk, absoluut, zeker en graag terug. Ik heb iets meer door hoe ik de kinderen iets kan bieden (ja, ik ben nou eenmaal erg langzaam met dat soort dingen begrijpen, pas in de laatste paar weken snapte ik het). Ik zal het project, op wat voor manier het voor mij mogelijk, en voor hen bruikbaar (willen) blijven ondersteunen.

Nu wil ik alleen nog maar zeggen: Tot Gauw. Want ik wil van de laatste uren van geluiden van riksja’s en airconditioning, hindi en getoeter genieten. En ik ga nu lekker al mijn muntjes aan alle bedelaarskindjes uitdelen die ik tegenkom. Heb ik toch nog wat gedaan. Dus: Tot Gauw. Kus, Kim.

Tja, zo even op de valreep nog aan de dood ontsnapt. Schorpioen in mijn kamer. Keukengedeelte om precies te zijn. Ik schrok me de rambam (in jan’s woorden). Heb er een glas op gezet en boven op stoel gaan staan. 5 minuten lang. Toen dacht ik dat ik er toch maar es wat aan moest doen. Hogebergschoenen aan. Pasenkaart van familie Hoog kwam too the rescue. Die kon ik er namelijk onder deur schuiven en gelijk zo klappen dat het dik genoeg was er niet doorheen gebeten te kunnen worden. (Wat een werkwoorden). Ding naar buiten geslingerd. Tommy (mijn hond) erachteraan. Ik gil natuurlijk. Ik weet echt niet hoe zo’n ding werkt. Of ie ook onschuldige hondjes vermoord. Ik gil dus. Volumeknop van baby huisbaas too the max. Nu was het maar een kleintje (schijnt!), halve wijsvinger lang en dunnetje (schijnt). Maar ben nu zo blij met mijn klamboetentje ook al was ie een spare rib uit mijn lijf. Krijg nu al de kriebels als er een mier aan komt zetten. Nu zijn de mieren hier of heeeel klein, zoals koekkruimeltje. Of heeel groot, zoals een tor. Anyway, ben bijgekomen en met grote chocoladepanneNkoek achter de kiezen, ga ik nu lekker naar boven, uitbuiken in mijn tentje. Tot gauw allen!

Don’t worry. is niet ikke in het ziekenhuis. Maar Nitin moest toch echt opgenomen worden voor beenoperatie ondanks dat ze vorige week toch besloten hadden nog een keer een besparende operatie te doen ipv amputatie. Bijna niemand in zijn omgeving is het daarmee eens. Veel pijn, en heeft al 4 keer zo’n zelfde operatie gehad zonder effect. De zweer kruipt ondertussen hoger en hoger. Wat ik eigenlijk alleen kwijt wil, want zoiets moet je toch echt kwijtraken (hoe dan ook, dan maar op het internet) is dat dat zikenhuis dus echt echt echt echt verscrikkelijk is. Binnen 3 minuten was ik echt misselijk van de geur. Niet echt urine, maar urine, gemegd met indiaas desinfectie, en dan ook geur van verrotting / dood. Sorry voor verwoording. Was er al eerder geweest, maar niet op zaal. En dat is eigenlijk soort open ruimte die aan een gang ligt. man gescheiden van vrouw, maar kinderen wel bij volwassenen en dan zo’n 20 25 bij elkaar. Kreunend, hebben niks te doen, bedden, bedden goed, apparatuur (waar oa benen / armen of wat daarvan over is) die zo uit elkaar kan vallen. Overal zie je zakjes urine / bloed / raar vochtje aan bedden hangen. Verschrikkelijke ervaring. Alweer, onbeschrijflijk. Overmorgen weer terug. Tjonge, jonge jonge. Kan er verder niks meer over zeggen, punt.

Tjonge, jonge, je kunt wel zien dat ik van de Letteren ben, wat een alliteratie. Jammer dat ik niet zo goed ben in spelling, is wel te zien op deze web-log, anders had ik een 10 gehad voor mijn scriptie. Zelfverheerlijking. Krijg hier zoveel complimentjes dat ik er misschien verslaafd aan geraakt ben en ze zelf aan het geven ben. Als je je zelfbeeld en -vertrouwen onhoog wil krijgen; ik zou zeggen GO INDIA. Ik krijg zelfs over de vorm van mijn lippen complimentjeS, terwijl dat toch echt een van de 28001 lelijkste dingen aan mezelf vind. Alles wat hiet anders is dan typisch Indiaas, zoals dikke lippen, is hier goed. Jammer dat ik hier ook wel es MOTI genoemd word – lief- en lijfkozend voor mollig schijnt – anders was ik allang Miss Rishikesh geworden. En dat terwijl ik er niet uitzie, want heb net twee nachten overgeven achter de rug. Sinds vorige bericht is mijn misselijkheid alleen nog maar erger geworden en heb ik dus twee volle nachten op wc met emmer op schoot doorgebracht. Alleen ‘s nachts, want overdag was ik slechts kotsmisselijk (excusez-le-mot). Moest overdag dan ook goed aanpoten, want er moest van alles gebeuren voordat Madelien wegging vanmorgen. Afscheid van haar en Sachin (leraar gaat verder studeren in Delhi) op stranduitje (38 graden in schaduw). met 80 kinderen in 5 riksja’s, door de stad heen lopen in lange rij -  grapig gezicht zo’n lange rij over de loopbrug heen met verbaasde apen die zich in tientallen als hangjongeren (HANGAPEN!) waarvan er een een appel uit de handen van een kind kon grijpen. Heb als troost maar cinnamonroll voor haar gekocht. Maar ook alle administratieve gedeelten moesten er afgehandeld. Heb nu Superviserende (?) rol van Madelien over moeten nemen, nu ze er 3 maanden niet zal zijn ivm zonontduiking – onderduikadres huwelijksreis Amerika na huwelijksvoltrekking. Nog een paar weken als ik het uithoud, en dan kan ook ik onderduiken. Maar ik hoor dat ook in NL de klimaatsverandering nu toch wel echt merkbaar is (What else is new?). Maar aan een miezerige 30 graden bij jullie ga ik echt niet meer zweten hoor. Terwijl jullie daaro misschien peentjes zweten (als dat correcte uitdrukking is) zweet ik hier 100 grote winterpenen per uur! Stop met klagen dus, jullie zitten daar op rozen, ik op hagedissen en slangen! Shalom!

hitte, hitte, hitte.

Moet nu dus echt binnen blijven vanaf 12 uur, wil geen herhaling van week geleden toen ik zelfs ors, immodium en lamotrigine niet binnen kon houden. Ook Indiase mensen gaan tussen de middag niet de straat op. Dus ik doe braaf dutje, net als Jan dat doet in NL. Vind dat heeeeerlijk. Zal moeten afkicken als ik weer thuis ben.

Andere noot, er is zojuist een lijk uit de Ganges gehaald bij onze brug met Raft-boot (ben ik ff blij dat ik vorige week heb geraft, ze moesten eerst nog door twee rapids zoals watervallen in dat jargon heten, voordat ze het lichaam konden doorgeven aan politie). Twee doden bij een auto-ongeluk (drie in het ziekenhuis, 2e lichaam moet nog gevonden). Weer eens een beeld van het verkeer hier geschept.

Operatie been van Nitin is verplaatst naar 5 mei. Dat betekent weer dat ik naar het ziekenhuis moet, want Madelien zit dan in Nepal voor (toekomstig) familie-bezoek. Hoe zeg je nu terwijl je geen hindi kunt dat je het heel erg vind dat het been eraf moet, maar dat het toch echt nodig is. Als daar uberhaupt al woorden voor te vinden zijn in welke taal dan ook.

Door tv-gebrek nu alle harry potters gelezen. Begin nu aan wat meer literair verantwoorde boeken. Ga nu mezelf trakteren op (Indiase) Pizza uit een zgn. german bakery. Namastee! XK

een snel krabbeltje; het wordt hier nou toch wel errug heet. Zo heet dat de natuur gisteren besloot dat het toch zo niet langer kon en er een regenbui tegenaan gooide. Dat was wel lekker, maar na een paar uur begon het wel weer warm te woorden. Zo schijnt dat hier te gaan. De natuur regelt zich vanzelf. Heb in ieder geval een nacht goed kunnen slapen. ‘s Nachts is het namelijk soms zo heet dat je blijft draaien en zweten en in mijn geval dromen. Heb van alles meegemaakt in mijn dromen. Da’s handig want dan hoef ik dat in mijn normale leven allemaal niet meer te doorstaan. Maar nu is het dus weer heet als eerder, dus slaap ik weer zoals vanouds minder goed. Ik dacht redelijk tegen de hitte te kunnen. En volgens meeste mensen kan ik het ook wel. De reguliere toeristen zijn namelijk gevlucht, te heet onder de voeten. Rest nog de israeliers die hitte wel gewend zijn en op de motor met koele wind door de straten scheuren. En de meeste indiase mensen die ik nu heb leren kenne kunnen er zelf alleen maar mee omgaan door gewoon niet de deur uit te gaan vanaf 12 uur. Ook madelien komt niet de deur uit. Dan vind ik mezelf toch nog hartstikke vet cool. Vet begint er trouwens langzaam af te smelten van mijn lichaam, maar don’t worry, er blijven nog kilo’s genoeg over en was toch al aangekomen door alle custard en chappati’s. Maar eigenlijk is het gewoon vocht denk ik. Want ik zweet me (om in Emine’s woorden te schrijven) de pleurries. Don’t worry again, drink wel een paar liter per dag, dus droog niet uit. Mis Mammie, maar moet door. Hoeveel kindjes hier wel 1 van hun ouders moeten missen, ik kom over een paar weken alweer thuis. Voor sommigen is het ook maar beter dat er een vader mist, want die zijn hier nu niet de meest lieve vaders. Laatste kindermishandelingcijfers van India al gezien? X

Mams is vetrokken. Vond het erg vervelend. Nu begint het gewone leven weer. Zoals morgen met Nitin en zijn vader naar het ziekenhuis (madelien zit nog in Delhi want haar vergunning om te trouwen / visa voor alle nepalese bezoekers komen niet door de ambassades). Nitin moet namelijk zsm opgenomen worden om zijn been af te laten zetten. Klinkt wel eventjes erg hard, maar hij heeft nu zo’n 6 operaties achter de rug, maar zijn been blijft septisch ofzoiets. Zijn open rug is nu redelijk in orde, maar het been kan niet meer geredt worden. Chirurg gaat bekijken of het zo laag mogelijk kan, dan kan hij makkelijker lopen met een prothese. Nou, over naar wat luchtiger nieuws.

Juist op de dag dat ik met mijn taxi door allerlei dorpies scheurde besloot Richard Gere een hele beroemde actrice in het openbaar (op een soort aids-preventie-campagne) onverwachts, heel erg lang te kussenn (geen tong, gewone kussies die we allemaal wel zouden willen van Richard). Nou hebben we de poppen aan het dansen. Ofwel de poppen aan het branden. In de meeste stadjes en steden (zoals Ghaziabad en Delhi zelfs) waren er mensen van die krantenpoppen met richard’s gezicht erop geplakt aan het verbranden. Erg luguber, belachlijk en vooral zonde van richard zijn mooie gezichtje. Hij scheen de indiase gewoonten of normen en waarden (ja, ook zonder Bakellende hebben zijn ze er mee bezig) te hebben ovetreden. Hij is meer dan niet meer welkom hiero, zal vanaf nu wel bewaking a la ayaan hebben. Oi oi, nog moeilijker voor mij om hem te ontmoeten. Waag het niet dit alles aan oma te vertellen, ze krijgt er een hartaanval van. Het is maar raar hoor, om zo’n poppenverbranding die je normaal op tv ziet (van bijvoorbeeld Saddam, of Bush) van dichterbij  mee te maken. Gelukkig grote Jeep als taxi, want mijn huisbaas reed mee met al zijn cd’s en muziekinstrumenten en collega (die mijn handpalm ging lezen). Anand, huisbaas, heeft cd-winkeltje. Volgens collega (boekenwinkel) (jammer genoeg niet mijn soort boeken, maar SPIRITUELE boeken) ga ik het maken in het zakenleven, krijg ik een jongen en een meisje (in willekeurige volgorde), trouw ik met mijn derde vriend (Tja, dan zal ik hem dus NU moeten ontmoeten), en heb een geweldig seksleven. En daar laat ik (en hij) het bij, want anders gaat mijn tweede uur internet in! Ciao!

Zoals gebruikelijk heeft het duizendpoot voetjes in de aarde om eindelijk in India aan te komen.

Eerst het paspoortgedoe. Paspoort lag op ambassade te wachten op een stempeltje en ik had hem nodig voor reis naar Manchester. Gelukkig waren daar lieve familieleden die in de buurt wonen. Joke en zus hebben paspoort voor mij opgehaald en gelijk een indrukje gekregen van India. Het is echt alleen maar een indrukje geweest volgens mij want het echte leven hier is onwaarschijnlijk schokkend en roerend, ongelofelijk en niet te beschrijven. Daar was voordat ik wegkon de KLM. Ik dacht een goede maatschappij, rechtstreekse vlucht enz. ammehoela, ik vloog midden in de nacht en ook nog via Londen, omdat de vlucht compleet gecancelled was vanwege vage technische redenen.  Gelijk mijn slaapritme aan flarden. Ik kwam aan en daar stond Kim. Ik dacht ze is helemaal niet blij want ze staat daar maar en reageert helemaal niet op mijn zwaaien.

En ik (Kimgie), ik kon mijn arm niet omhoog krijgen van de uitputting. Had zojuist de allerlaatste inhoud van maag leegegooid in de natuurlijk superhygienische wc van het vliegveld. De voorafgaande nacht had ik de eerste heelft van maag- EN darminhoud al in het hotel achtergelaten. Ik dacht eerst dat ik dood ging, maar da’s gebruikelijk in mijn geval. Uiteindelijk bleek het een zonnesteek te zijn. Dus daar stond sjan met een snikkende kim op vliegveld Indira Gandhi (mocht niet teveel tranen laten ivm uitdroging).

Nou en toen kwam ik buiten in een onvoorstelbare chaos. De taxidriver lag te pitten een een autotootje dat leek op mijn eigen Berri als Emine en Emre er een paar uurtjes achter elkaar ingezeten hebben. De driver kwam direct in actie en we moesten snel de tassen in de auto gooien omdat her en der Koelies aangerend kwamen om de tas van je te pakken ivm fooi. En dan in een onwaarschijnlijke kakefonie van geluiden, (voortdurende claxons) geuren, mensen, dieren. Links rijden is de regel en dat is echt ook het enige. Ze scheuren al toeterend met drie auto’s naast elkaar over de weg terwijl er hooguit plek is voor twee auto’s. Vrachtwagens komen recht op je af en twee meter er voor schiet de taxidriver naar een andere plek van de weg waar hij dan al toeterend een riksja naar de kant van de weg drijft.

Ikkim was dat natuurlijk allemaal al gewend, maar dan zonder voortdurend te moeten overgeven. Toen we aankwamen in hotel zijn we gaan slapen, besloten niet in delhi te blijven en na ors en immodium nar huis te gaan. (Ik gooi natuurlijk beide er weer uit op connaught place vlak voordat ik in de auto stap (driver was er minder verbaast door, want iedereen leegt zijn maaginhoud hier te pas en te onpas).

Die geuren ruik je maar is vermengd met een zoete weeachtige kruidengeur en een soort van hittegeur die doet denken aan warme mooie toeristische oorden. (Kim is het met deze beschrijving niet eens) Als ik later in Laxman aankom komt er een extra geur bij van riool en verbrand huisvuil. Ik heb er eigenlijk minder last van dan van de benzinegassen die de overhand hebben boven alles. Maar op de berg is het zuiverder en mooier dan beneden in de grote drukte van mensen die bezig zijn met handelen. Dan is er een groep die "verlichting" zoekt hier maar die ben ik nog niet zo tegengekomen. Ik heb het nog maar niet gehad over de 7 uur durende terugreis met auto, waarvan ik me de pauze in een heel mooi wegrestaurant bij voorkeur blijf herinneren. De rest was een regelrechte nachtmerrie. Ik heb duizend keer gedacht dat we zouden botsen of de berg af zouden rijden. Op het laatst moest hij dus het bergpad naar Kim’s huis op. Een stenen pad met zeer diepe gaten en een bovengrondse waterleiding naast de weg waar je niet op mag rijden anders is de helft van het dorp zonder water.

Maar dat kan ik, kim, wel vertellen, gebeurt regelmatig. Douchen is soms dan ook niet meer mogelijk. Heb dus allerlei voorzorgsmaatregelen genomen. (Daarbij heeft mijn huisbaas illegale put waar hij zijn planten mee doet, dus wij hebben relatief meer water dan rest van de bewoners, dus zijn redelijk lucky)

Dan heb ik al twee dagen met Kim meegedraaid met de sportdagen. Vijf honderd kinderen op een deels grasland en deels zandveld. Het was ontzettend leuk georganiseerd maar welke organisatie je ook doet, het loopt altijd anders. Langzamer en ongeorganiseerder. Kinderen ondersteunen elkaar heel veel. Oudere kinderen organiseren bevoorbeeld de waterverdeling van de kinderen. Ze houden ze ook in toom en die moet je dan ook inzetten. Ik heb veel gezien bij de kinderen en bij de begeleiding waarvan we in Nederland ondersteboven van zouden zijn al het met onze kinderen zou gebeuren. Hier wordt het als gewoon geaccepteerd. Een aantal kinderen zijn ook bezweken onder de hitte. Twee moesten er naar de kinderarts in het dorp.

Sjan heeft ook wel de vuurdoop gehad, want zij heeft op een gegeven moment de watervoorziening op zich genomen, niet wetende dat er geen einde aan zou komen, dus ik heb haar na een aantal uur gedwonegen ermee op te houden. Kinderen slaan bekertjes uit elkaars handen, en dringen voor, hebben je beker al te pakken voordat je em goed en wel onder de tap vandaan hebt. Sjan werd op een gegeven moment wel strenger en rij werd gevormsd door oudere kinderen, die er 1 voor 1 een kind door lieten.

En gisteren jullie raden het nooit werd Kim tweede met zaklopen. Alle leerkrachten (vrouwen) moesten meedoen. Maar zij waren natuurlijk behept met overlast want ze wilden in Sari-kleding en slippers in de zak. KIM ZEGT DAT HAAR OVERWINNING HIER NIKS, MAAR DAN OOK NIKS MEE TE MAKEN HEEFT!That’s right. Ze deed verschrikkelijk goed haar best en nu heeft ze ook nog haar prijs afgestaan omdat er niet genoeg prijsjes waren.

Sjan heeft getracteerd op lunch, hoog in bergen. Kan nog steeds weinig eten, maar drink veel. Mooie terugtocht met klotsende buik langs sawah’s en wadi’s en over stenen. UItgeput van twee sport en fundagen, thuis onder (KOUDE) douche en in hemd naar bed (twijfelaar voor 2 is erg warm) en meer dan 2 uur geslapen. Nu zijn we fit in het internetcafe (met muggen), en naast ons stann onze laatste inkopen op ons te wachten (appelsap en druiven en komkommer (ook chocola)) waar we zometeen mee gaan ….

skipbo-en. Er is veel te vertellen. Mensen die in kleine hutjes langs een hele druke weg hier wonen met een bloot kindje dat tussen het verkeer speelt in een ruimte die nog kleiner is dan onze nieuwe veranda. En aan de overkant van de Ganges geven mensen kapitalen uit om te zoeken naar "verlichting". Er was een mijnheer en mevrouw vandaag op de sportdag die aangaven dat Kim en ik heel veel energie uitstraalden. Een geweldig compliment waar we nu maar mee eindigen. SKIP-BO!

Jaaaaaaaa, mijn huisbazin is bevallen (alhoewel, volgens mij heeft zij niet zoveel te vertellen in huis). Helemaal feest, want het is … een jongetje. Halleluja, wat zijn ze hier blij met jochies. Soort verzekering, terwijl meisjes geld gaan kosten ivm bruidsschat. Echt helemaal mijn land, hoor! De hele familie hoort bij en rond zo’n bevalling (alhoewel de uiteindelijke echte geboorte niet), want het hel huis zit al een paar weken vol met familie. Zus, schoonzus, tante, kindjes, drukte van jewelste. Weet niet of ik daar nou zo blij mee zou zijn als kersverse moeder. De dokter was er vorige maand vast van overtuigd dat het elk moment kon gebeuren, maar een week later zei hij dat ie zich een weekje verteld kon hebben, de week erop zei ie hetzelfde, en de week daarop weer. Toen hij de datum had vastgesteld dat ze naar het ziekenhuis moest komen als er nog niks was gebeurd, kreeg ze prompt daarop weeen. Een maand te laat dus. Moet de pandit hier opnieuw aan de slag. Was trouwens de eerste die gebeld werd, want ik schijn een van de weinige te zijn die elke dag naar haar vroeg. Hier is zwangerschap iets waar je niet over praat en ook niet teveel laat zien.

Ondertussen is de hitte hier echt begonnen. Zelfs ik, jaaaa ‘t is waar, sta vroeg op en dan kan ik het tot een uur of tien goed uithouden. Daarna wil ik eigenlijk het liefst een soort prxe9siesta houden, maar heb het druk gehad. Lui van de staat hier dreig(d)en het project te sluiten omdat ze vinden dat de staatschool waaraan wij (pardon, het project; ik reken mezelf al helemaal mee) gelieerd zijn, het volgens mij helemaal voor elkaar heeft. Leraren, boeken, 450 roepies voor een kok (= ong. 10 Euro) in de maand etc. Tsja, maar geen bankjes, geen fatsoenlijke ruime lokalen (40 kinderen in klein lokaaltje) en geen opgeleide leraren, een kok die voor 450 roepie niet wil koken, geen geld voor het eigenlijke eten dat hij dan evt. zou koken, etc. etc. De staat heeft het hier prima voor elkaar, waarom doen wij dan zoveel moeite? Alle teksten, doelstellingen, financien moeten aangepast omdat niks gebasseerd mag zijn op verbetering van de school zelf. Dat alles in 1 dag. Nog geen uitslag, maar gelukkig was madelien al begonnen met nieuwe stichting (ofwel nieuwe naam) op te zetten, met indiase namen aan de top. Dan wordt er niet naar omgekeken. Zelf druk bezig met de sportdag volgende week. 500 kinderen (hele school) dus niet alleen die van het project op 1 veld. Snap nog steeds de balletjes van cricket, dus daar moet ik me ook nog in verdiepen. Sorry lui, moet hier echt weg, word lekgeprikt door muggen, ze kunnen mijn bloed hier wel drinken! Namaste!

Tja, ik weet het, tijdje geleden. Maar het begint hier langzamerhand wel heet te worden, dus dan ga je niet ff voor een weblogberichtje naar beneden. Kan wel vertellen dat alles goed is met mij. Kinderen zijn helemaal gewend aan mij en ik ben nu gewend aan het "Goodafternoon Madam. Thank You" ritueel elke dag. Was wel anders op twickelcollege waar de leerlingen met hun hoofden op de tafel lagen te wachten totdat mijn stem hard genoeg was ze wakker te maken. Dagindeling: Half 7 (!) op, Nederlandse les aan vriend van madelien. Zij wil haar toekomstige kinderen namelijk tweetalig opvoeden, en dan is het belangrijk dat hij ook NLs kan. Dat het haar daar om gaat heeft hij geen idee van trouwens. Als hij naar zijn werk is, dan nemen madelien en ik de dag door wat er allemaal gedaan moet worden die dag. Dan naar kamertje, uitpuffen van de 50 meter naar huis lopen. Ontbijten, Misschien boekje lezen (mooie boekje van Vikram Singh is nog steeds mijn favoriet, A3 en Marianne!), maar vaak ook of les voorbereiden van bijles aan leraar Sachin en aan kinderen ‘s middags. Of dingen zoals waar ik nu mee bezig ben; website tekst vertalen voor nieuwe website en folder. Om 12 uur bijles engels aan schatje Sachin (jammer dat ie niet wat ouder is, beter engels kan, wat dichterbij woont, dat het cultuurverschil erg groot is, dat ie voorbestemd is met een Hindu meisje te trouwen, en dat ie volgens mij geen notie heeft van het feit dat ook ik een vrouw ben, anders was ik al op zoek gegaan naar rol beschuit). Meestal word ik daar onder dwang van lepel gedwongen daar te eten. Als ik dan nog tijd over heb les voorbereiden of luieren, dan om 3 uur naar school met supergave riksja. Wandelingetje langs ganges (overkant Beatles ashram!)richting school. Daar word ik vanaf dat ik in het zicht van de school ben aangeraakt en welkom geheten door alle leerlingen (Namastee M’am, Parnaam M’am, Hello M’am, come with me M’am). Stoel onder mijn ass geschoven, thee in de hand (ze hebben inmiddels door dat ik geen Chai (Indiase thee) en geen water (uit de kraan) drink. Begint voor hun de Yoga les, soms doe ik mee, maar meestal niet, want mijn halsbrekende toeren leidt de rest af. Alhoewel ze danig onder de indruk van mijn lange kuitspieren zijn; Kan lager naar de grond dan de leraar! Ik neem wat kindjes apart, of neem de helper-boys voor mijn rekening voor engelse les, de rest krijgt klassikaal les in 3 lokaaltjes. Om een uur of half zes doen de kiddie’s wat ontspannends, en ze willen dan vooral dat ik meedoe met voetbal of touwtjespringen of hinkelen of andere dingen waar je van gaat zweten in deze warmte). Dan is er een enorme pan met melk warm gemaakt, gaat iedereen in rijen zitten en krijgen ze broodje (om in de melk te soppen!) en daarna fruitje. Als er wat er over is wordt dat om de beurt verdeeld over de verschillende klassen. Dan moeten ze het terrein af ondanks dat ze dat niet willen. Thuis moeten ze nml. of ijs verkopen, of meewerken in de wasserette of winkel etc. etc. De enige tijd om te studeren is van 6u30 tot 7u30 ‘s ochtends, want meesten hebben geen electriciteit voor licht om bij te studeren. Terug naar mij; mijn kamertje wordt al aardig rommelig (dat heb ik als ik me thuis voel) en ik schrik me soms de pleuries van de vrouwtjes die enorme (hekse)kreten uitslaan op het veld naast me. Ze schrikken zo de papagaaien af van het tarweveld af en mij van mijn bed. Heb geen stoel en tafel! (Btw, dat was wat die vrouw richting KoonjaPuri zat te doen dus, A3 en Marianne). Wordt nu wel erg lang verhaal, ga nu maar bezig met de medische check-up van lln (incl. 2 verdenkingen van TBC en 1 geval waar hoogstwaarschijnlijk het been vanaf onder de knie moet worden afgezet)eindelijk in de computer te voeren. Namastee!